Zastawka wiencowa

Po drodze tt. wieńcowe oddają szereg drobnych – gałązek przedsionkowych (rr. restibularesj oraz – gałązki komorowe (rr. reruriculares), Tętniczki końcowe obu tt. wieńcowych ulegają częstym zespoleniom. Krew żylną z serca zbierają liczne – ż ż. wieńcowe (rr. coronariae), z których większość uchodzi do – zatoki wieńcowej (sinus coronarius), stanowiącej pozostałość pierwotnej – zatoki żylnej (sinus venosus), Zatoka wieńcowa otwiera się do prawego przedsionka otworem, wyposażonym w uwstecznioną – zastawkę wieńcową (valvula sinus coronarii s. Thebesii). Zastawka wieńcowa, nie mająca pod względem mechanicznym żadnego znaczenia, jest wraz z zastawką Eustachiusza pozostałością po prawej zastawce zatokowej płodu. Z większych żył wieńcowych na szczególną uwagę zasługuje – ż. skośna przedsionka lewego odprowadzająca krew z lewego przedsionka, gdyż reprezentuje ona szczątki ż. czczej przedniej lewej (v, cara ant. sin. ). Należy podkreślić, że żyły sercowe, uchodzące do zatoki wieńcowej, są zaopatrzone zastawkami. Poza wspomnianymi żyłami istnieją jeszcze w sercu tzw. – ż ż. wieńcowe najmniejsze (pr. coronariae minimae), wlewające krew wprost do jamy przedsionka prawego. [patrz też: tenaxum, solcoseryl zastrzyki, tylozgryz ]

Powiązane tematy z artykułem: solcoseryl zastrzyki tenaxum tylozgryz