MIEJSCE POWSTAWANIA PRZECIWCIAL

MIEJSCE POWSTAWANIA PRZECIWCIAŁ Według Ehrlicha przeciwciała powstają w komórkach, które mają powinowactwo do antygenu i jako tak zwane receptory przechodzą do krwi. Według Miecznikowa przeciwciała powstają w leukocytach w przypadku ich rozpadu podczas fagocytozy. Inni – jak Buchner – uważali, że przeciwciała są wytworem zmienionych antygenów, a jeszcze inni, że powstają one miejscowo w tkankach, do których wprowadzono antygen. Nowsze badania stwierdzają, że przeciwciała powstają w takich narządach, jak śledziona, szpik kostny i węzły chłonne, których elementy należą do układu siateczkowo – śródbłonkowego. Ostatnio wysunięto pogląd, że cały układ siateczko – śródbłonkowy, czyli czynna mezenchyma bierze udział w wytwarzaniu przeciwciał. Continue reading „MIEJSCE POWSTAWANIA PRZECIWCIAL”

Czestym zjawiskiem w ukladzie naczyniowym sa – zespolenia

Częstym zjawiskiem w układzie naczyniowym są – zespolenia. Pod nazwą tą rozumiemy połączenie między sąsiadującymi naczyniami, wyrównywujące różnice ciśnienia krwi, a ponadto zapewniające dopływ krwi do danego odcinka ciała różnymi, niezależnymi od siebie, drogami. Dopływ krwi do pewnej części ciała naczyniem dodatkowym, zamiast tętnicą główną, nazywamy -ukrwieniem pobocznym, a takie tętnice dodatkowe -tt. pobocznymi (aa. collaterales). Continue reading „Czestym zjawiskiem w ukladzie naczyniowym sa – zespolenia”

Analize budowy ukladu tetniczego rozpoczniemy od aorty

Objaw taki spotykamy między innymi w nerce. Analizę budowy układu tętniczego rozpoczniemy od aorty, jako od naczynia macierzystego. Aorta (aorta). Aorta stanowi wydłużony przewód cylindryczny, o ścianach nader sprężystych, rozpościerający się od ujścia lewej komory serca, wzdłuż powierzchni brzusznej kręgosłupa aż po k. krzyżową, gdzie przechodzi w- t. Continue reading „Analize budowy ukladu tetniczego rozpoczniemy od aorty”

pien ramienno-glowowy

Powyższy układ stosunków może być uważany za punkt wyjścia dla zmian wywołanych nierównomiernym wzrostem poszczególnych odcinków łuku aorty, polegających na tak znacznym zbliżeniu się punktów odejścia tt. pochodnych, że niektóre z nich nawiązują wreszcie łączność z łukiem aorty za pośrednictwem wspólnego pnia tętniczego, zwanego – pniem ramienno-głowym (truncus brachiocephalicue) . Zcalanie się początkowych odcinków tt. pochodnych wyraża się w sposób najprostszy u Hominidae, a najbardziej zawile u- Ungulata. U Hominidae od łuku aorty odchodzą trzy tt. Continue reading „pien ramienno-glowowy”

Zespolenie wieloboku tetniczego

Od wieloboku tętniczego odchodzi szereg drobnych gałązek do ośrodków szarych mózgowia oraz do opony miękkiej. Zespolenie wieloboku tętniczego zapewnia stałe odżywianie tkance nerwowej oraz zapobiega skutkom wahań ciśnienia. Inna sprawa, że tego rodzaju rozlewisko naczyniowe wpływa zwalniająco na szybkość przepływu krwi. Gałęziami pochodnymi t. szyjnej wewn. Continue reading „Zespolenie wieloboku tetniczego”

Immunologiczne korelacje efektu aborcyjnego u pacjenta z czerniakiem AD 3

We wrześniu 2009 r. pacjentka zapisał się do badania klinicznego(CA184-087, ClinicalTrials.gov number, NCT00920907): randomizowane, otwarte badanie porównujące bezpieczeństwo i farmakokinetykę ipilimumabu wytwarzanego za pomocą dwóch odrębnych procesów. Pacjentka otrzymywała ipilimumab w dawce 10 mg na kilogram masy ciała co 3 tygodnie, w sumie cztery dawki, w ramach terapii indukcyjnej. W badaniu kontrolnym CT z grudnia 2009 r. Continue reading „Immunologiczne korelacje efektu aborcyjnego u pacjenta z czerniakiem AD 3”

Immunologiczne korelacje efektu aborcyjnego u pacjenta z czerniakiem AD 6

Ipilimumab wykazał ogólną korzyść w zakresie przeżycia w dwóch randomizowanych badaniach III fazy z udziałem pacjentów z zaawansowanym czerniakiem, jednak odsetek odpowiedzi pozostaje niewielki, między 10% a 15% .15,16 Zwiększenie odsetka odpowiedzi do ipilimumab przez podawanie go w połączeniu z terapią celowaną , chemioterapia, inna immunoterapia lub radioterapia są obszarami aktywnego badania. Nasz pacjent miał ogólnoustrojową odpowiedź na zlokalizowaną radioterapię po wystąpieniu progresji choroby podczas przyjmowania ipilimumabu. Właściwa masa węzła chłonnego i śledziona, które nie były celem radioterapii, otrzymywały jedynie niskie, nieterapeutyczne dawki promieniowania (odpowiednio 133 cGy i 2,3 cGy), dodatkowo wspierając pogląd, że regresja choroby w tych odległych miejscach była spowodowana ulepszona odpowiedź ogólnoustrojowa. Opóźnione odpowiedzi pojawiające się od 18 do 20 tygodni po leczeniu ipilimumabem są dobrze znane, ale w naszej opinii 19-miesięczny okres pomiędzy początkiem ipilimumabu a odpowiedzią na chorobę, przy jednoczesnym podawaniu radioterapii, jest bardziej korzystny z efektu abscopala. Continue reading „Immunologiczne korelacje efektu aborcyjnego u pacjenta z czerniakiem AD 6”

Trajektorie poznawcze po pooperacyjnym delirium AD 4

Przeanalizowano tempo pooperacyjnej zmiany poznawczej w pięciu odstępach od wartości wyjściowej (przedoperacyjna funkcja poznawcza): pooperacyjny dzień 2, dni 3 do 5, dni 6 do 30, dni 31 do 183, i dni 184 do 365 lub więcej. Pooperacyjne delirium zostało uwzględnione jako zmienna wskaźnikowa niezmienna w czasie. Skonstruowaliśmy dwa modele: pierwsze zbadane wyniki MMSE w czasie w całej populacji bez względu na stan delirium, a drugie dodało delirium i termin delirium do czasu interakcji, aby zobaczyć, jak wyniki MMSE różnią się między grupą pacjentów z majaczeniem grupa bez delirium, zarówno na początku, jak i na przestrzeni czasu. Analizy przeprowadzono przy użyciu oprogramowania SAS, wersja 9.2 (SAS Institute) i oprogramowanie Stata, wersja 12.0 (StataCorp). Continue reading „Trajektorie poznawcze po pooperacyjnym delirium AD 4”

Niwolumab do nawrotowego raka płaskonabłonkowego głowy i szyi ad 5

Mediana czasu leczenia wynosiła 1,9 miesiąca w każdej grupie. Dane dotyczące opóźnień i redukcji dawek w zależności od grupy leczonej podano w tabeli S1 w dodatkowym dodatku. W momencie analizy 41 z 236 pacjentów (17,4%) nadal otrzymywało niwolumab, a 3 z 111 (2,7%) nadal otrzymywało standardową terapię. Skuteczność
Spośród 361 pacjentów poddanych randomizacji 133 osoby zgonu (55,4% pacjentów) wystąpiły w grupie niwolumabu, a 85 zgonów (70,2% pacjentów) wystąpiło w grupie leczonej standardowo. Mediana czasu obserwacji całkowitej przeżycia wyniosła 5,1 miesiąca (zakres od 0 do 16,8). Continue reading „Niwolumab do nawrotowego raka płaskonabłonkowego głowy i szyi ad 5”