Naczyniem macierzystym ukladu tetniczego ogólnego jest – aorta

Na granicy między osłonką środkową i osłonką wewnętrzną, a z drugiej strony między osłonką środkową i przydanką powstaje duże nagromadzenie elementu sprężystego, które nosi nazwę błony sprężystej wewn. (lamina elastica int. ) oraz – błony sprężystej zewn. (lamina elaesica ext. ). W ogólności da się powiedzieć, że im większy przekrój posiada dana tętnica, tym bardziej przeważa w niej element sprężysty. I odwrotnie, w miarę zmniejszania się światła naczynia wzrasta jego element czynny, a więc mięśniowy. Wskutek powyższego, gdy tętnice duże mają charakter przewodów raczej biernych, to tętnice małe są przewodami wybitnie czynnymi , mogącymi wpływać na szybkość obiegu krwi w należących do nich tkankach. Pozostaje do omówienia ostatnia osłonka, osłonka zewnętrzna czyli-przydanka (adventitia), Jest ona zbudowana z tkanki łącznej luźnej, zawierającej włókna sprężyste, które ciągną się częściowo okrężnie, a częściowo podłużnie (wskutek obecności włókien sprężystych podłużnych tętnica ma dążność do skrócenia się po jej przecięciu). Naczyniem macierzystym układu tętniczego ogólnego jest – aorta (aorta), odchodząca od lewej komory serca. Ciągnąc się nieomal wzdłuż całego tułowia, aorta oddaje po drodze szereg – tętnic pochodnych (aa. secundariae R. P. ), z których każda dzieli się ponownie, aż wreszcie średnica ich przekroju zmniejszy się do tego stopnia, iż są one zdolne do przejścia w układ włoskowaty. [więcej w: tenaxum, reh med sieradz, klimaktobon ]

Powiązane tematy z artykułem: klimaktobon reh med sieradz tenaxum