Immunologiczne korelacje efektu aborcyjnego u pacjenta z czerniakiem AD 3

We wrześniu 2009 r. pacjentka zapisał się do badania klinicznego(CA184-087, ClinicalTrials.gov number, NCT00920907): randomizowane, otwarte badanie porównujące bezpieczeństwo i farmakokinetykę ipilimumabu wytwarzanego za pomocą dwóch odrębnych procesów. Pacjentka otrzymywała ipilimumab w dawce 10 mg na kilogram masy ciała co 3 tygodnie, w sumie cztery dawki, w ramach terapii indukcyjnej. W badaniu kontrolnym CT z grudnia 2009 r. (12 tygodni po rozpoczęciu ipilimumabu) wykazano całkowitą stabilną chorobę z niewielkim powiększeniem masy opłucnowej (nie pokazano). Odpowiedzi na ipilimumab nie zawsze są widoczne na wstępnym badaniu TK 12 tygodni po rozpoczęciu leczenia, 12 i wolno jej było kontynuować leczenie ipilimumabem z dawką podawaną co 12 tygodni. W ciągu 2010 roku pojawiły się drobne radiologiczne dowody na pogorszenie choroby, ale leczenie kontynuowano z leczeniem ipilimumabem, ponieważ pacjent był klinicznie dobry. Powstała łagodna, bezobjawowa niedoczynność tarczycy, która wymagała suplementacji hormonem tarczycy, ale nie miała żadnej innej klinicznie znaczącej toksyczności związanej z leczeniem. Jednak do listopada 2010 r. Pacjentka miała postępujące powiększenie oparciowej masy przykręgosłupowej i nowych zmian śledziony (ryc. 1B). W leczeniu prawostronnego bólu pleców spowodowanego masą paraspinal, rozpoczęto paliatywną radioterapię. W grudniu 2010 r. W sumie 2850 cGy podawano w trzech frakcjach w okresie 7 dni do masy paraspinalu z fotonami 6-MV za pomocą współpłaszczyznowej modulowanej z natężeniem pola techniki obrazowania (ryc. 1F). Ten schemat mieści się w zakresie akceptowalnych, powszechnie stosowanych schematów dawkowania-frakcjonowania.
Miesiąc po radioterapii, w styczniu 2011 r., Badanie TK nie wykazało jeszcze odpowiedzi w pierwotnie napromienionym miejscu, prawym węźle węzłów chłonnych i śledzionie (ryc. 1C). Pacjentka otrzymała jedną dodatkową dawkę ipilimumabu w lutym 2011 r. Do kwietnia 2011 r. Jej docelowe uszkodzenie paraspinalu uległo znacznej regresji (ryc. 1D). Zadziwiająco, zmiany w obszarach, które nie są ukierunkowane przez radioterapię również uległy regresji (prawostronna limfadenopatia i zmiany śledzionowe [Figura 1D]). Kolejny skan CT uzyskany w październiku 2011 r. (10 miesięcy po radioterapii) wykazał stabilność, przy ciągłej obecności minimalnej choroby (ryc. 1E).
Wyniki
Rycina 2. Rycina 2. Wyrażanie NY-ESO-1 i odpowiedź przeciwciał na Ipilimumab i radioterapię. Analiza immunohistochemiczna ekspresji NY-ESO-1 w guzku przerzutowego czerniaka płucnego jest pokazana przy użyciu przeciwciała monoklonalnego E978 (panel A, z wkładką przedstawiającą część obrazu powiększoną o czynnik 4) i reakcją łańcuchową polimerazy (PCR) (panel B)
[podobne: suliga częstochowa, cardiomin b6, ecarla allegro ]

Powiązane tematy z artykułem: cardiomin b6 ecarla allegro suliga częstochowa