Analiza podgrup i oporności na Raltegrawir w zakresie opornego zakażenia HIV-1 cd

Wybrana podstawowa charakterystyka pacjentów w badaniu BENCHMRK-1 i BENCHMRK-2. Wszystkich 699 pacjentów leczono za pomocą BENCHMRK-1 i BENCHMRK-2: 462 pacjentów otrzymywało raltegrawir, a 237 otrzymywało placebo. Wyjściowa charakterystyka była zasadniczo zrównoważona pomiędzy grupami leczenia w ramach każdego badania.11 Tabela zawiera listę wybranych podstawowych cech, które zostały zidentyfikowane jako czynniki potencjalnie wpływające na skuteczność terapii przeciwretrowirusowej. Te współzmienne obejmują wyjściowy poziom RNA HIV-1 i liczbę komórek CD4; stosowanie lub niewykorzystywanie nowo dostępnych leków przeciwretrowirusowych, takich jak enfuwirtyd, darunawir i typranawir w ramach zoptymalizowanej terapii w tle; liczba aktywnych inhibitorów proteazy stosowanych w zoptymalizowanej terapii w tle; oraz liczbę aktywnych leków w zoptymalizowanej terapii podstawowej, mierzonej na podstawie oceny wrażliwości fenotypowej lub genotypowej na początku badania. Wyjściowe poziomy RNA HIV-1 były większe niż 100 000 kopii na mililitr u 35% biorców raltegrawiru i 33% biorców placebo. Wyjściowe liczby komórek CD4 wynosiły 50 lub mniej na milimetr sześcienny, odpowiednio w 32% i 33% u biorców raltegrawiru i placebo. Mediana liczby leków przeciwretrowirusowych w zoptymalizowanej terapii podstawowej wynosiła cztery w obu grupach terapeutycznych. Pomimo tego agresywnego leczenia, 36% pacjentów w grupie raltegrawiru i 41% pacjentów w grupie placebo nie miało w pełni zintensyfikowanych inhibitorów proteazy w ich zoptymalizowanej terapii w tle. Wskaźnik wrażliwości genotypowej zoptymalizowanej terapii w tle wynosił 0 u 25% pacjentów otrzymujących raltegrawir iu 27% pacjentów otrzymujących placebo. Wskaźnik fenotypowej wrażliwości zoptymalizowanej terapii w tle wynosił 0 u 15% biorców raltegrawiru iu 19% otrzymujących placebo.
Analizy skuteczności podgrup
Jak doniesiono w artykule Steigbigla i wsp., 11 ogólne odpowiedzi wirusologiczne i immunologiczne w grupach raltegrawiru były lepsze od tych w grupach placebo po 16 tygodniach i 48 tygodniach leczenia. W 48. tygodniu w analizie, w której niepowodzenie zakończyło się niepowodzeniem leczenia, 72% pacjentów z grupami raltegrawiru, w porównaniu z 37% pacjentów w grupach otrzymujących placebo, miało poziomy RNA HIV-1 poniżej 400 kopii na mililitr (P <0,001 ), a 62% pacjentów z grupami raltegrawiru, w porównaniu z 33% pacjentów w grupach otrzymujących placebo, miało poziomy RNA HIV-1 poniżej 50 kopii na mililitr (P <0,001). Podobne wyniki uzyskano w analizach, w których zastosowano metodę obserwacji-niepowodzenia.
Ryc. 1. Wartości procentowe pacjentów z poziomem RNA wirusa HIV-1 wynoszącym mniej niż 50 kopii na mililitr w 48. tygodniu, według podgrupy. Pionowa linia przerywana przedstawia ogólny szacunkowy efekt leczenia. OBT oznacza zoptymalizowaną terapię tła.
Rysunek 2. Rycina 2. Średnie zmiany liczby komórek CD4 między poziomem podstawowym a tygodniem 48, według podgrupy. Pionowa linia przerywana przedstawia ogólny szacunkowy efekt leczenia. OBT oznacza zoptymalizowaną terapię tła.
W analizach podgrup obejmujących wybrane wyjściowe czynniki prognostyczne i charakterystykę demograficzną opartą na podejściu opartym na obserwowanym niepowodzeniu, biorcy raltegrawiru wykazywali wyższe odpowiedzi wirusologiczne i immunologiczne niż biorcy placebo w większości podgrup, w tym u pacjentów z wyjściowym poziomem RNA HIV-1 ponad 100 000 kopii na mililitr i liczba komórek CD4 mniejsza niż 50 na milimetr sześcienny (rysunek 1)
[przypisy: aorta wstępująca, cardiomin b6, sprawdzian układ pokarmowy ]

Powiązane tematy z artykułem: aorta wstępująca cardiomin b6 sprawdzian układ pokarmowy